Wendy is na ruim een jaar klaar met de wekelijkse ambulante eetbuistoornissengroep 'Mateloos eten' van het circuit genderspecifieke psychiatrie op locatie Velserpoort in Haarlem.

'Ik ken en aanvaard m'n lichaam en gevoel nu meer en weet wanneer ik eet uit onvrede. Ik sla het ontbijt en de lunch niet meer over, zo krijg ik minder snel een eetbui om drie uur 's middags. Daardoor kom ik nu vanzelf niet meer aan. Ik ben meer tevreden met mezelf, straal dat uit en daardoor reageert mijn omgeving ook positiever. En ik kan meer naast me neerleggen.'

Hoe het was
'Ik werd steeds zwaarder en had dat niet onder controle. Ik kreeg last van mijn knieën, enkels, van wat ik voelde en hoe ik dacht.'

De groep
'Er was niet direct plek bij "Mateloos Eten". Gelukkig kon ik er in de startgroep alvast een paar maanden aan snuffelen. Daarna ontmoette ik in de eigenlijke eetbuistoornissengroep acht mensen die emoties 'weg' aten, net als ik. Daar hadden we het over met elkaar. Ik vond de hulpverleners prettig en goed dat er twee waren, elk met een eigen mening. Eentje was van mijn leeftijd, dat praatte wat makkelijker. Er zaten hele fijne meiden in de groep. Het ging ook over intieme relaties, daarom was het voor sommigen veiliger dat er geen mannen bij waren.'

Eetdagboek
'We hoorden onder anderen een diëtiste over gezond en regelmatig eten. In ons eetdagboek schreven we precies op wat en hoeveel we aten. We moesten opschrijven wat er voor elke eetbui gebeurde, en hoe we ons ervoor en erna voelden. Bijvoorbeeld eerst verdriet, ruzie, frustratie of verveling, en na afloop spijt. Dat vond ik moeilijk om te zien maar gaf me wel inzicht en een begin om er wat aan te doen.'

Lichaam
'Van de seksuologe leerde ik hoe ik mijn eigen lichaam ervoer, of ik mezelf ook letterlijk bloot durfde te geven. Ik schaamde me en dat kwam door dingen die vroeger waren gebeurd. Ook deden we bewegingsoefeningen, om het eigen lichaam beter te voelen.'

Therapie
'Alles is nu niet ineens rooskleurig. Ik volg intussen individuele therapie om dingen te verwerken die ik in het verleden heb meegemaakt en die doorwerkten in de manier waarop ik at. Maar problemen met eten staan me daarbij niet meer in de weg.'