Marjan heeft nu zo'n drie jaar individuele gesprekken met psycholoog en eetstoornissenspecialist Iet van de Craats, zodat anorexiaklachten niet langer haar leven bepalen.

'Ik heb nog wel anorexiagedachten maar ga er niet helemaal meer in mee,' zegt Marjan.  'Zo vind ik het nog moeilijk om bij anderen te eten, omdat ik dan geen controle heb. En kies ik als broodbeleg nog vaak bijvoorbeeld magere kipfilet in plaats van lekkere chocoladepasta. Maar ik fiets voor één calorie minder niet meer naar een andere winkel.'

Hoe het was
Marjan begon op haar 23e met afvallen. 'Dat sloeg door,' vertelt ze. 'Binnen een jaar woog ik nog maar 43 kilo. Eerst maakten mensen complimentjes: "Wat zie je er goed uit!" Maar toen ik echt te dun werd, maakten ze zich zorgen.' Marjan hield vol dat er niks aan de hand was, ook al had ze bijna geen spierkracht meer en moest ze als verpleeghuisverzorgende patiënten in en uit bed tillen. 'Later bleek dat de spierafbraak al richting mijn hart ging. Mijn haren vielen uit en ik was heel moe.

Aankomen
Op aanraden van haar leidinggevende kwam Marjan via de huisarts bij GGZ inGeest, waar ze hoorde dat ze anorexia had. 'ik moest direct meer gaan eten van de diëtiste. Ik was zo uitgehongerd dat ik in één week tien kilo aankwam.' Marjan heeft nu een gezond gewicht. Ook de antidepressiva maakten haar niet zwaarder. 'Maar ik vind mezelf nog steeds te dik,' legt zij uit. 'Ik zie mezelf als walgelijk en achterlijk, wat anderen ook zeggen.' Met haar psychotherapeut Iet onderzoekt zij waar die gedachten vandaan komen.

Loskomen
In deze gesprekken bleef Marjan ontkennen en eromheen praten, geeft zij toe. 'Ik vind het moeilijk om mensen te gaan vertrouwen.' Maar dat gaat vooral de laatste maanden beter. Ook volgde Marjan een jaar psychomotore ofwel bewegingstherapie. 'Daar heb ik veel aan gehad, ik leerde wat ik voelde en dat alle gevoelens er mogen zijn: van altijd gejaagd zijn, alles "moeten" controleren en perfect "moeten" doen, èn van de grond onder mijn voeten.' Onlangs begon zij met EMDR, een behandelmethode om snel situaties uit het verleden te kunnen verwerken.

Beter
'Ik krijg steeds meer inzicht in wat er achter mijn anorexia en negatieve zelfbeeld zit,' besluit Marjan. 'Het is een manier van aandacht vragen. Ik kan natuurlijk ook gewoon direct vragen of iemand naar me wil luisteren. Open zijn is moeilijk met iemand die niet zelf anorexia heeft meegemaakt. Evengoed zie ik meer mensen en ben ik aan een opleiding begonnen, ook al vind ik nieuwe dingen eng. Je mag iets eng vinden en kunt het dan evengoed doen, heb ik van Iet geleerd.'