Bij Frans van Stevensweerd is anderhalf jaar geleden ADHD vastgesteld. GGZ inGeest bracht hem meer rust en manieren om -ook als vader- te leren leven met ADHD.

'Ik heb al jaren drukte in mijn hoofd, kan me slecht concentreren, heb last van slapeloosheid. Dat wreekt zich want daardoor word ik moe, kribbig en heb een kort lontje. Ik sluit me daarbij een beetje af. Mede hierdoor liepen diverse relaties stuk. Ik wist niet wat er met me aan de hand was en voelde me niet begrepen. Daarvan kreeg ik een depressief en moedeloos gevoel. Waarom kan ik niet meedoen?, vroeg ik me af.

Je kunt ermee leren omgaan
Toen mijn zoontje vier was kwamen we erachter dat hij Asperger heeft, een aandoening in het autismespectrum. Ik was er totaal niet bekend mee, stond er niet bij stil. Tegen het eind van onze relatie was mijn ex ervan overtuigd dat ik ook Asperger had, en ik ging me dat zelf afvragen. Uit onderzoek op de locatie Zuiderpoort van GGZ inGeest bleek dat ik ADHD heb.

Tot eind vorig jaar ging ik acht keer naar de wekelijkse ADHD-groep. Dat bracht me erkenning dat ADHD een manier van zijn is. Waarmee je kunt leren omgaan. Ik ben bijvoorbeeld zo chaotisch dat ik alles tegelijk wil doen en dan alles maar laat liggen. Ik kreeg huiswerk mee waarbij ik één klus moest doen, zoals de afwas of na jaren iets opruimen. In de groep praatte iedereen door elkaar. We stuurden elkaar bij door dingen te zeggen als 'even je mond houden, nu ben ik aan het woord'. Deze therapie was bijna een soort opvoeding van mezelf.

Georganiseerde chaos
De vragen over mijn hele leven die ik had zijn nu beantwoord. Ik werk als freelancer. Nu weet ik waarom het zo bij me past. Van negen tot vijf lukte niet, ik versliep me en was te moe. Ik word heel onrustig van regelmaat, van elke dag hetzelfde. Ik heb mijn eigen georganiseerde chaos nodig. Sinds mijn ex en ik 2 ½ jaar geleden uit elkaar gingen kan ik doen en laten wat ik wil, ook af en toe de afwas laten staan. Er let niemand op me.

Middenweg
Maar ik moet daar wel een middenweg in vinden. Mijn ex en ik hebben co-ouderschap over onze twee kinderen. Een zoontje van acht met Asperger is pittig voor een pa met ADHD. Met hem gelden iets andere regels qua opvoeding. Ik ben impulsief, doe eerst iets en bedenk dan achteraf 'o nee, ik had het anders moeten doen'. Dat kan niet bij hem. Hij heeft juist wel die regelmaat nodig.

Misschien dat medicijnen helpen om mij meer stabiel te maken. Ik heb ze wel geprobeerd maar Ritalin gaf me hetzelfde gevoel als de speed die ik vroeger nam, zoals zoveel ADHD'ers drugs gebruikten. Dit wil ik niet, wist ik. Ook niet met een lagere dosis. In de groep was iedereen er positief over. Men zegt dat het tot anderhalve week duurt voor je lichaam eraan went. Dat is absoluut nog een punt.

Acceptatie en erkenning
Mijn klachten zijn niet weg maar acceptatie en erkenning komen nu in de plaats van gedachten dat ik gek en gestoord ben.  De diagnose en de manieren om ermee om te gaan geven rust. Ik zal altijd ups en downs hebben maar het vechten tegen wie en wat ik ben doe ik veel minder.