Floris heeft de diagnoses Asperger en bipolaire stoornis. Bijna twee jaar geleden werd hij opgenomen bij GGZ inGeest en woont nu in de vervolgkliniek aan de Etta Palmstraat in Hoofddorp. 'Het is niet ideaal om hier te zitten. Maar je moet toch door.'

'In maart 2010 kreeg ik bij het crisiscentrum in Haarlem de diagnose bipolaire stoornis. Ik was toen heel depressief, betaalde mijn rekeningen niet meer en werd bijna mijn woning uitgezet. Daarna ging het nog slechter. Ik had dat zelf door en heb toen mijn ouders gebeld. In augustus 2010 werd ik opgenomen op locatie Spaarnepoort in Hoofddorp. Toen kreeg ik de diagnose Asperger erbij.

'Asperger is is iets wat je hebt en bent. In veel denk ik anders, volgens andere patronen. Bijvoorbeeld in een discussie kan ik blijven haken op een verkeerd woord, iets dat voor de ander onbelangrijk is. Het heeft te maken met hoe ik informatie verwerk en hoe ik dingen aanpak. Dat doe ik volgens een eigen planning en anders dan iemand die "normaal" is.  Ik werkte in de ICT en had een redelijk duidelijk beeld van de projectbewaking, hoe het werk van mensen dat van collega's beïnvloedt. Maar dat zagen de meesten niet.'

Mijn ouders konden dat uiteindelijk niet meer aan
'Na drie periodes werken in de afgelopen acht jaar weet ik dat ik absoluut niet in staat ben om te werken en zelfstandig te wonen. In een manische fase zegde ik makkelijk mijn werk op. Als het mis ging, zetten mijn ouders me weer op de rails. Na verloop van tijd ging het dan toch weer mis. Dat gaf daarna frustratie en moedeloosheid naar mezelf toe. Mijn ouders konden dat uiteindelijk niet meer aan. Dat is een van de redenen dat ik nu bij GGZ inGeest woon. Ik geef ze geen ongelijk. Als ik nog veertig jaar zo op de arbeidsmarkt zou blijven functioneren dan zou het nog vijftien keer gebeuren.'

Hij neemt de moeite om zich erin te verdiepen
'Sinds eind oktober 2010 woon ik op een HAT-eenheid in de vervolgkliniek aan de Etta Palmstraat, ook in Hoofddorp. Ik maakte een wisseling mee van behandelaren waarvan ik niet onder de indruk was. Een psychiater die me vanwege tijdgebrek na 30 minuten al de kamer uitkeek. En een communicatietrainingsgroep die vooral een praatgroep bleek waar we geen tools kregen maar die wel weer herkenning bood. Ik ben wel blij met mijn huidige cognitief therapeut. In het eerste gesprek zei hij dat hij eigenlijk helemaal geen ervaring had met autisme. Maar hij neemt de moeite om zich erin te verdiepen.'

Het is niet ideaal, maar je moet toch door
'Of het wonen in de vervolgkliniek bevalt? Het is niet ideaal. Ik ben opgenomen op een klein en onpersoonlijk eenkamerappartement en word redelijk gek van de niveaus van controle. Mijn streven is begeleid wonen maar nu durf ik dat nog niet aan. Er zijn niet veel in autisme gespecialiseerde woonvoorzieningen. Meer zit er dus voorlopig niet in. Maar wat doe je dan? De afgelopen jaren heb ik zelf geprobeerd mijn problemen aan te pakken en steeds jammerlijk gefaald. Erg vrolijk word ik daar niet van. Maar ik ken ook de chronische depressies van mezelf en de Asperger, heb ermee leren leven. En met zelfmoord bereik je geen ene flikker. Het is zoals het is en ja, je moet toch door. To be continued.'